یاد و یار

همتایی عید غدیر و شب قدر، محصول همتایی قرآن و عترت

مسأله عید غدیر که برای ما یک مسأله رسمی و عید اکبر ماست، برای آن است که قرآن یک مجری پیدا کرده؛ دین یک ضامن و یک والی و یک مولا پیدا کرده: النّبیّ اولی بالمؤمنین من انفسهم و وجود مبارک پیامبر(ص) هم فرمود: هر کسی من مولای اویم، وجود مبارک علی بن أبیطالب مولای اوست؛ این را هم بر اساس: یا أیّها الرّسول بلّغ ما انزل الیک فرمود. نه اینکه خودش فرموده باشد. 

از این بیان روشن می‌شود که «عید غدیر» همتای (شب قدر) است. در شب قدر قرآن آمد، در روز عید غدیر ولایت آمد؛ اگر کتاب‌الله و عترت لن یفترقا هستند، دو حقیقت هماهنگ هستند، چیزی در قرآن نیست که ولی نداشته باشد، چیزی ولی ندارد که قرآن فاقد آن باشد و لاافترقا؛ پس‌‌ همان حقیقت انّا انزلناه فی لیله القدر (۷) در یا أیّها الرّسول بلّغ ما انزل لیک من ربّک آمده است. 

بنابراین همانطوری که بوسیدن و بوییدن قرآن جزو مراحل آغازین عبادت است، خواندن قرآن و بحث قرآن و تفسیر قرآن جزو عبادات است، عمل به قرآن جزو وظایف است؛ درباره ولایت و بررسی امامت و شیوه امامت و اصول امامت نیز همین مسأله صدق می‌کند.